TYPICAL AMERICAN THINGS (slot)

L E K K E R   W E E R   V A N D A A G  …

PS warm

Water is in Californië het nieuwe goud. In de zomer regent het er niet en het is er dan gruwelijk heet, vaak boven de 40 Celcius. Mijn neef Maurice had me er al tegen gewaarschuwd. Daarom gingen we in april. In al die tijd heb ik anderhalve minuut regen gehad, in Los Angeles, de voorlaatste dag, het begon te waaien en de lucht betrok en er vielen zowaar enkele druppels lauwe regen op mijn hoofd. Niet genoeg om mijn regenjas en paraplu uit de koffer te halen. In Californië is het droog, dat is bekend, soms regent het jaren nauwelijks. Met het water wordt dus heel zuinig gedaan. Mijn nicht Arlene mocht in Clovis bij Fresno alleen op dinsdag, donderdag en vrijdag haar prachtige tuin met daarin ook veel diverse vruchtbomen besproeien. Ze had daarvoor  een vernuftig irrigatiesysteem aangelegd. Het regende in haar tuin dus kort boven de grond (soms ook onverklaarbaar op andere dagen).

USA  (77).jpg

Hoe kan het dan dat ze daar toch zo veel druiven, zuidvruchten en noten verbouwen. Selma, bij Fresno, is zelfs de rozijnenhoofdstad van de wereld. Otto en ik kwamen daar aan in de stoffige middaghitte en we zouden niet verbaasd zijn geweest bij de aanblik van tegen de muur rustende Mexicanen met enorme sombrero’s op. We aten er in een heerlijk koele diner, een van de weinige zaken die open waren. Mijn achterneef Bill uit Visalia legde het uit tijdens een rondleiding op zijn bedrijf, een dairy (6000 koeien en heel veel vrucht- en notenbomen). Midden- Californië ligt in een dal, het is een vallei, de Central Valley, die loopt van Sacramento tot Los Angeles. In het oosten, aan de grens met Arizona heb je de bergen en aan de andere kant, naar de Pacific Ocean heb je ook bergen. Op de oostelijke bergen ligt sneeuw en dat smelt in de zomer, het water spoelt samen met heel vruchtbare grond naar de vallei. Daar wordt het water opgevangen en verdeeld. Dat verdelen levert uiteraard vaak problemen op en ook de milieufreaks liggen dwars. Inderdaad zagen we onderweg af en toe kunstmatige kanalen en sloten. Verder wordt er ook naar grondwater geboord, maar daarvoor moet je steeds dieper gaan.

Toen ik weer thuis was, ben ik meteen de film Chinatown gaan bekijken. Hij had beter Water kunnen heten, want daar gaat-i over. Chinatown is een geweldige (neo noir) film in de traditie van de boeken van Dashiel Hammett en Raymond Chandler. De regisseur is Roman Polanski en de hoofdrolspelers  Jack Nicholsen en Faye Dunaway. Nou, dan weet je het wel. Een film uit 1974, maar nog geen spat verouderd. Water of beter gebrek aan water is het thema en de film gaat over beheer, fraude en diefstal van water. Er wordt in de film gezegd dat Los Angeles in de woestijn is gebouwd, maar dat is denk ik overdreven. Maar wel is het zo, dat je dubbele temperaturen aantreft na een stukje naar het oosten rijden. Oftewel we reden in Los Angeles en het was 18 graden en na een uur of zo waren we in Palm Springs en was het 36 graden. Lekker weertje. Leuk hotel.

Palm Springs, ik had me er iets heel anders van voorgesteld. Ik dacht een chic dorp met dure huizen. Maar ik kwam in een Zandvoort zonder zee, de Efteling zonder attracties. Druk, veel winkels, veel eet- en dranktenten en heel veel toeristen. De enige attractie was de Aerial Tramway, een kabelbaan die je vier kilometers verder en 1800 meter hoger in de bergen bracht, zodat je er stond te bibberen in plaats van te puffen, want het was fris daar boven. Maar we waren gekomen voor het Joshua Tree National Park, hiertoe aangespoord door U2 en vooral ook om eens in de woestijn te zijn. Eigenlijk hadden we naar het aanpalende Death Valley willen gaan, maar daar schijnt het minder prettig te zijn, de naam zegt het al. Niettemin begon Otto hem ook voor Joshua Tree te knijpen, want op zijn zakcomputer had hij allerlei akeligs gelezen. Hij begon plannen te maken: we moeten morgenochtend eerst naar de 24/7 om twee vijfliterflessen water en voedsel te halen, en we moeten warme kleren meenemen voor als we moeten overnachten, want ’s nachts is het er koud.

DSC04836

Joshua (30)

Wij op weg, het was 21 april. We reden een kilometer of 50. Alles is daar miles en Fahrenheit, niemand kon ons uitleggen hoe je Fahrenheit naar Celcius omrekent. Annie wist een ding: 82 Fahrenheit is 28 Celcius. We hadden voor de zuidingang gekozen, het park is zo’n 100 bij 50 km groot. Weer hoefden we niet te betalen, want de parken waren nog steeds jarig, 100 jaar. Het was er niet druk. Allengs kwamen we meer en grotere cactussen tegen en toen de eerste Joshua Tree. Waarom Joshua? De takken wijzen soms naar opzij, zoals Jozua in de bijbel naar het beloofde land wijst. Amerika en godsdienst, je moet het snappen.

We kwamen bij het punt waar twee zandwegen de woestijn in liepen, links naar het noorden Old Dale Road en rechts naar het noordwesten de Black Eagle Mine Road. Old Dale was een goudzoeker die goud had gevonden. De mijn was er nog steeds. Een bord gaf aan dat je er alleen in mocht met een 4 wheel drive. Zomer 2011 reed een Nederlander, Guus ten Hove, directeur van popcentrum 031 in Tilburg, met zijn vriendin Helena Nuellett daar. Ze waren op weg naar Arizona, maar waren het park ingereden met een huurauto (een zwarte Dodge Charger) om een Joshua Tree of misschien de verlaten goudmijn te zien. Ze reden in ieder geval de weg naar de goudmijn in met hun 2 wheel drive en kwamen vast te zitten in het zand. Ze zijn toen gaan lopen voor hulp. Van Hove werd gevonden op zeven kilometer afstand van de gestrande auto, zijn vriendin lag anderhalve kilometer verder. Allebei dood en uitgedroogd. Wij reden dus maar door. Het was prachtig en de rotshopen (massive boulders) waren imposant. Otto vond het het mooiste park, mooier dan het Yosemite Park en het Sequoia Park. Veel cactussen stonden in bloei. Levend en wel bereikten we de noordelijke uitgang, we moesten naar de wc en zagen in het bijliggende stadje Joshua Tree al gauw een saloon.

Joshua (26)

 plee

Over de wc gesproken: de Amerikaans plee was een van onze eerste TATs. In Engeland ga je naar de bathroom als je moet pissen. In Amerika vraag je echter naar de restroom. En rusten kun je er, zonder uitzondering staat de pot in een grote ruimte met daarbuiten verder nog een paar urinoirs en wasbakken. In die grote ruimte staat dan in een hoek een plons-w.c. met heel veel water erin. Als je doortrekt (bij wijze van spreken, het enige huis waar je nog kan doortrekken is Leliestraat 37 in Hengelo) zuigt de pot vacuüm en verdwijnt alles in de diepte, waarna het water weer komt. Het toiletpapier is er, zoals Otto opmerkte, zeer dun, zonder dat je vinger er doorgaat. Overal waar we kwamen werkte het prima en over het algemeen was het er redelijk schoon.

Om niet al te triviaal te eindigen tot slot nog wat foto’s van de woestijnbloemen.

 

T H O S E   W E R E   T H E   D A Y S,   M Y   F R I E N D S

 

 

 

 

Advertenties

5 thoughts on “TYPICAL AMERICAN THINGS (slot)

  1. een mooi verslag zet je steeds neer
    deze ook tevens een wijze les om zuinig met water te zijn
    jammer dat er zo weinig reacties zijn
    wens je een goed weekend

    Like

  2. mogge Kosto
    ja een mooie pps
    ik had gister geen regen enkel zon en pas een bui als ik thuis was :0
    wens je een droge trip van oost naar west
    geniet de dag

    Like

    • He Zwerver, dank voor je belangstelling en bezorgdheid. Ik schrijf niet echt een blog in de zin van elke dag wat. Mijn oorspronkelijke insteek was iedere week een verhaal. Dat lukte lang wel goed. Maar nu zit de klad er wat in. Ik ben wel met iets bezig, maar heb ook zoveel andere dingen te doen!

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s