OP DE FIETS IN ENGELAND

DE BRITTANIA VERLAAT VLISSINGEN

Onlangs waren we in Zoetermeer. Otto en ik gingen Bella in het prachtige park achter hun huis uitlaten en loslaten en daarna uit het water halen. We kwamen over de komende vakantie naar Frankrijk te praten en over de vakantie naar Amerika volgend jaar en ineens ging het over onze fietsvakantie in Engeland lang geleden. Otto wist er nog heel wat van, maar niet alles. Ik zei: Ik heb wel wat info in een plakboek en heb ook nog de brieven die ik aan Anneke schreef. Rogier was er toen ook bij, het was 1983, dus Rogier was 10 en Otto 12. En ik werd tijdens die fietsvakantie 39. We waren toen twee keer op pad gegaan. De eerste keer stopte het avontuur voortijdig in Zeeland, omdat ik toch te veel last had van mijn eczeem, opgelopen door het slopen van de klimop van ons huis. De tweede keer ging beter. Onze fietsen stonden nog aan de Joossesweg en vandaar gingen we naar Vlissingen voor de boot. Op de boot zei een jongen, die ons moest inchecken en naar onze fietsen zonder versnellingen keek: Dat zal lastig worden met dat heuvelachtige terrein. Ik zei: Ach dat valt wel mee, we gaan langs de kust fietsen. Niet wetend dat we eerst een stuk door Kent moesten fietsen, waar het inderdaad sterk heuvelachtig was. Om alle geheugens weer wat op te frissen, zal ik wat fragmenten uit de brief citeren, waarbij ik jullie de meer persoonlijke details zal besparen. IMG_20150705_0001(We waren de eerste dag, 4 augustus, in Sheerness aangekomen en sliepen in ons tentje op een camping. Toen Rogier en Otto in bed lagen, fietste ik nog even over de camping, reed over een richel en pssss, lekke band.) ’s Morgens om 8 uur stonden we op. Ik plakte 11 (elf!!!) gaten en we vertrokken. In Sheerness liep mijn band toch nog leeg en dus liet ik er een nieuwe opzetten. Ondertussen, want we hadden honger, kochten we in een soort lekker ruikende bakkerswinkel kleine hapjes (little bites). Saucijzenbroodjes, lekker. Beans and meat en ham and eggs. Dus als zandgebakjes uitziende dingetjes, warm en het rook heerlijk, alleen lustten die klotekinderen het natuurlijk niet. In de ene zat witte bonen en gehakt en in de andere inderdaad ham en ei. Intussen was de fiets klaar en we konden verder. Om half twaalf reden we richting Londen en wel richting Sittingbourne. Londen leek ons wel wat te druk, maar we moesten wel die richting op, dus druk, auto’s langs ons heen. En Rogier op een zeer druk kruispunt net rechts gaan rijden. Vanaf Sitting Bull kozen we een bruine (op de kaart) weg. Dat werd klimmen. Ze rekenen hier met miles. Rogier en Otto vinden Engeland een ouderwets land: echt van die oude rode telefooncellen en brievenbussen en, wat wij vroeger ook hadden, overal telefoondraden. Maar ze zijn wel aardig! Op naar het zuiden. Up en down. Dat was wel vermoeiend dus dachten we op een gegeven moment: tijd voor een camping. We zagen een bordje ‘camping’ en wij van de weg af. Toen begon het dalen en klimmen pas echt. Dalen durfde je bijna niet omdat je dan op je bek pleurde en klimmen ging ook niet, dan moest je lopen. Maar het was wel heel mooi! Het lijkt wel wat op Fünn. Echt iets voor volgend jaar. Op en gegeven moment kwamen we een kudde schapen tegen, ongeveer een miljoen, en ze riepen allemaal bèèèèh. Het was zeer komisch en we lachten ons rot. Eindelijk kwamen we bij de camping, niet de camping die we zochten, maar een of andere boerderijcamping (met alleen Nederlanders, waarvan de helft op de fiets). fietsen in e6 augustus We zitten nu weer op een boerderijcamping. Aan mijn handschrift zou het je moeten opvallen dat ik nu beter zit, nl. op zo’n houten campingbank. Ik begin maar even waar ik eindigde, die boerderijcamping bij Wormshill. We kochten in Sheerness een kaart en daar staan vier soorten wegen op: blauwe (snelwegen, daar mogen we niet op), rode (die zijn zeer druk, af en toe moeten we er een stuk langs, maar dat is ellende), paarse (die nemen we soms, maar die zijn ook vrij druk) en bruine (dat zijn vrij rustige wegen, die nemen we het meest). En er zijn witte (5 dus!), kleine landelijke weggetjes, die nemen we sporadisch. Vanuit Wormshill (hier wel betaald, 1 pond 50 = ƒ6,75) wilden we naar een meer dat meer zuidelijk ligt. Eerst via een witte weg. maar – godverdegodver – mijn band begon weer leeg te lopen. Plakken maar weer. En wat bleek? Die klotekutklerefietsenmaker had er helemaal geen nieuwe band opgedaan (dag ƒ12,50). Dus een 12e plak erop en weer verder. Een bruine weg. Stijgen en dalen. Het klimmen kost zeer veel moeite. Rogier en ik stappen meestal af en lopen, Otto fietst dan. Het dalen is ook moeilijk, want vaak zeer steil. Ik ga dan voor en rem af als een gek, schreeuw ‘Rustig, rustig’, want als je je laat uitvieren ga je zo hard dat het levensgevaarlijk is. Als we moe zijn, rusten we even, of we kopen een ijsje of een mars, en als ik Rogier dan hoor zingen, weet ik dat we weer kunnen. Via Marden en Goudhurst (veel eindigt hier op -hurst) reden we in de richting van het meer. Afijn, eindelijk komen we bij het meer en daar bleek je te kunnen zeilen en vissen en wandelen, maar zwemmen ho maar. En we hadden er zo’n zin in! Het was inmiddels een uur of drie en we besloten op zoek te gaan naar een camping. Uiteindelijk kwamen we hier (om een uur of vier) in de buurt van Lumberhurst. Een rustige boerderijcamping, afgezien van de vrij drukke weg vlakbij. We konden er melk en eieren kopen en dat deden we ook. Melk ‘straight from the cow’ en lekker koel dus heerlijk. En verse scharreleieren. Er lagen er zelfs twee hier op het veld. Een at een haan op en de andere bracht Rogier naar de boerin. Het glooit hier wat en je hebt uitzicht op de boerderij en de dieren: ganzen, kippen, honden (4 collies!), koeien, geiten en schapen. De jongens vinden het prachtig. Toen we hier aankwamen was het 4 uur en om vijf uur sluiten de winkels. En morgen is het zondag. Otto en ik gingen naar het dichtstbijzijnde dorp (vier kilometer of drie miles, want kilometers en liters en kilo’s kennen ze hier niet, het is miles en two pints of milk en dan moet je maar zien wat je krijgt) en Rogier bleef op de camping. In dat dorp kochten we limonade, jam, bier, chocoladecornflakes, appels en twee blikken met kip, groente en aardappels. Alleen was het brood op. Nou ja, jammer dan. En weer terug, ik was echt doodop. Toen we terug kwamen had Rogier in zijn schrift geschreven en hij had zijn klassieke buikpijn. Moe dus. Hij heeft een tijdje gelegen en gepoept (want dat had hij drie dagen niet gedaan) en nu loopt hij weer te voetballen en te springen en is weer boven Jan. Het eten: we kookten zes eieren en de blikken. Ze vonden het heerlijk (nog lekkerder dan patat) en het was ook lekker. Otto at daarna nog twee boterhammen (die hadden we nog) met jam. En ervoor hadden ze twee bekers chocoladecornflakes gegeten. Kortom: veel energie voor veel werken.

KAART KENT7 augustus – dag des Heren – rustdag Nou ja, rust. Om acht uur stonden de heren al op en we namen alle drie chocoladecornflakes. Ook kookte ik zes eieren. Rogier en Otto voetbalden wat en we deden vier op een rij. Brood was er niet meer. Een appel wilden ze niet. Ik maakte het blik makreel open, maar dat bliefden ze ook niet. Ik had gisteren een kasteel gezien en daar zouden we heen. Niet op de fiets, want mijn band loopt nog steeds leeg. Lopen dus. Een paar kilometer langs een drukke weg. Aan fietsers of wandelaars denken ze hier niet. Ik heb nog nergens een fietspad of een stoplicht gezien. Bij het kasteel, dat we niet zagen en ook niet gezien hebben en nooit zullen zien, stond dat het geld kostte en dat was het probleem, want ons geld was op. Ik heb op de boot gewisseld en verder niet. Dus liepen we weer terug. Daarna hebben we even alle drie in de tent liggen lezen. En toen het grote moment: eten in de Happy Eater, hier tegenover, een soort Mc Donald. Alleen kan ik dus niet meer uitgeven dan £ 6. We bestelden voor Otto en Rogier een jeugdig menu (twee worstjes, witte bonen en patat) en voor mij een hamburger en patat en een pietsie sla, en twee cola (vier pond zoveel, dus ongeveer ƒ 18,-). Bier mochten ze niet verkopen, maar er stond een karaf water op de tafel. Toen naar huis. Otto en Rogier gingen nog even dieren kijken en nu (zeven uur) zijn ze naar bed aan het gaan. We willen morgen niet al te laat weg. Zien dat we aan de kust komen.

Wordt vervolgd

Advertenties

One thought on “OP DE FIETS IN ENGELAND

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s