NACHT IN BARCELONA

28710_nacht-ueber-barcelonaIn 1966 ging ik met mijn vriend Frits op liftvakantie, ik was nog net 21 jaar. Het jaar daarvoor waren we naar Joegoslavië gelift, dat had je toen nog. Nu stond Spanje op het programma, we wilden wel eens lekker aan het strand in de warme zon liggen. Dat Franco aan de macht was, moest dan maar, misschien konden we nog een kleine verzetsdaad plegen. Dat deden we inderdaad, we stuurden kaarten naar huis en onder de postzegel schreven we: Franco is gek. Zoals je ook wel op een kaart aan je geliefde Z.O.P. schreef, dat betekende ‘Zie Onder Postzegel’, en daar schreef je dan iets liefs onder, opdat huisgenoten (vaders!) het niet konden lezen. Op donderdag 21 juli vertrokken we. Dat liften viel niet mee. Ik vertel daar nog wel eens over. Wat ik nu wil vertellen is hoe ik Frits midden in Barcelona kwijtraakte. Ik stond ineens in mijn eentje midden in deze wereldstad. En een plan B hadden we niet. Erg goed voorbereid waren we ook al niet, hoewel ik wel wat Spaans had geleerd. Dus kon ik me gebrekkig verstaanbaar maken. Aan bagage had ik een opgerolde slaapzak bij me. Een roodoranje dun geval. Hij zat in een hoes en in die hoes had ik ook een schone onderbroek en een tandenborstel gestopt. Dat was het wel zo’n beetje. O ja, en een scherp mes, tegen onverlaten. Ik had slippers aan, maar die stopte ik meestal in de slaapzakhoes. Ik liep dus op blote voeten, ook in Barcelona, jaren 60 weetjewel. Ik hield niet van sokken en schoenen, nog steeds niet.

We hadden uiteindelijk Barcelona gehaald en dat een beetje gevierd. Wat pilsjes. Ik had een paar weken bij Luycks in Diemen gewerkt (‘Wat het ook zij / Luycks hoort erbij’ was hun slagzin, maar ik op een gegeven moment niet meer, want ze hadden me eruit gedonderd, niet geheel ten onrechte, daarover later nog eens). We hadden dus wat geld, hoewel in feite belachelijk weinig, we sliepen in de open lucht in bosjes of op het strand. Soms ontmoeten we jongens (meestal Duitsers) die op een camping stonden, we sliepen dan bij slecht weer in een tent. Een heel enkele keer huurden we een kamer. Aan eten gaven we ook niet veel uit.

Midden op de Ramblas waar het ook toen al geweldig druk was, raakten we elkaar kwijt.
Wat ik ook bij me had, was een schrift waarop ik had geschreven:
Jac. Stomp, Belevenissencahier, Spanje.
Dat schrift ligt hier voor me. Ik zal hieronder letterlijk (behoudens 1 spelfout) overnemen wat ik over die nacht opgeschreven heb.

spanjeschriftIn Barcelona dronken we wat pils en zwierven wat rond. We spraken af naar Sitges te gaan, dat leek ons wel aardig. Het was ± 8 uur, op een brede toeristenlaan (de Ramblas of zo) ging ik even aan een stalletje vragen of er Hollandse kranten waren. Toen ik me omkeerde was Frits weg. Ik liep dus verder, maar zag hem niet. Liep de hele laan uit en toen weer terug. En toen nog eens en nog eens. Ten einde raad zette ik mijn bagage midden op de laan en ging er bovenop zitten. Zo zou hij me wel zien. Ik moet er zielig uitgezien hebben, want iedereen keek naar me, en een Spaan kwam me een sigaret aanbieden en me op de schouder kloppen. Om een uur of half twaalf liep ik naar een paar polities, van de Guardia, allemaal fanatieke groene kloten met karabijnen. Ik zei: busco mi amigo, es perdido. Daar konden ze ook niets aan doen, ze lachten wat stom, keken nieuwsgierig naar mijn voeten (die bloot waren), gingen toen met hun ogen omhoog en keken toen kleinburgerlijk lachend elkaar triomfantelijk aan. Gelukkig kwam er net een vriendelijke Spaan langs die me een Comisarîa wees. Hier werd ik ook zeer onvriendelijk ontvangen. Ik moest in een wachtkamertje zitten. Een groene fanatiekeling met een snor, eentje uit films, was daar zo’n beetje de baas. Prototype van de fascist. Het zaaltje was er een uit toneelstukken. Op een bank een vrouw met een zuigeling en een klein wanhopig mannetje. Op een andere bank een man met pleisters op zijn hoofd. Er werd een Spaan gefouilleerd en naar het gevang gebracht. Ik deed mijn hele verhaal nog eens aan iemand in het burger, ik moest maar wachten, zei hij. Alles in het Spaans, want een andere taal spreekt er geen sterveling. Ik weer op de bank zitten. Ik kreeg slaap, ik zou er de hele nacht wel moeten blijven. Daarom leg ik mijn zak op de bank, leg mijn hoofd op de zak en ga languit op de bank liggen. Ik sluit mijn ogen, …. maar …. klap, klap, snorremans klapt in zijn handen, pakt mijn voeten en zet ze op de grond. Het is hier geen pension, zei hij. Dat nam ik natuurlijk niet. Ik geef hem een lel… O, nee, maar in ieder geval ging ik op hoge poten als een in zijn slaap gestoorde, naar de man in burger. “Ik mag van snorremans niet slapen.” De man riep onmiddellijk: “Snorremans! Hier komen!” Snor op. “Snorremans, deze heer hier mag op de bank daar slapen.” Zo begaf ik me met een triomfantelijke blik op Snorremans ter ruste. Het was niet zo leuk trouwens. De hele nacht kwamen er mensen, sommigen vroegen of ik een vagebond was, waarop snor antwoordde: “Perdido su amigo”.

Om zeven uur werd ik wakker. Had gelukkig nog een stukje kauwgom. Dan komt snor en zegt: “Eruit”. Ik zeg: “Ho, ho, beste snor, dat gaat zo maar niet.” Hij herhaalt: “Eruit, je vriend slaapt op Plaza Cataluňa.” Dat veranderde de zaak natuurlijk. Ik naar Plaza Cataluňa. Daar lagen wel mensen op banken te slapen. Maar geen Frits. Snor had me bedonderd. Ach ja, ook de Spaanse politie is je beste vriend. Ik dronk ergens twee koppen koffie. Enorme slabakken krijg je hier. Ik besloot naar het consulaat te gaan. Daar zou men mij helpen. Met een groots gebaar roep ik een der vele taxi’s aan. Stap in, en zeg afgemeten: “Paseo de Gracia 1, Consulado holandes.” De chauffeur draait zich om, wijst achter me en zegt verveeld: “Daar om de hoek.” Flater natuurlijk. Ik er weer uit. Consulaat pas om 10 uur open. Weer lopen. Een hevig onweer barst los. Gele lucht, bliksemflitsen, regen bij bakken. (Het lijkt verdorie wel een roman van W.F. Hermans). Om 10 uur strontnat bij het consulaat. Ik dacht omringd te worden door knipmessende Hollanders, verwezen te worden naar prachtige zalen, we zullen zo de consul roepen, en meer van dat. De werkelijkheid was weer eens anders. Consulaat: een paar kamertjes op de 4e etage. Daar stond een meisje dat op mijn opmerking: “Ik ben mijn vriendje kwijt” antwoordde: “Ik heb hem ook niet.” Vreselijk ad rem natuurlijk. We spraken af dat ik om vijf uur weer zou komen en anders om 11 uur de volgende dag. Frits zou daar ook wel komen.

Ik de stad weer in. Lopen. Pilsje drinken. Telegraaf gekocht. Stond als gewoonlijk weer vol nare verhalen. Ik kon wel janken. Frits kon wel vermoord zijn of zo. Van 4 – 6 bij consulaat gewacht. Boekje van Hemingway gekocht, schitterend boekje trouwens. Nog geen Frits. Ik had het ook niet verwacht, toch keek ik in iedere bus en taxi, terugbekeken door mistrauische Spanen. Ik besloot naar het hoofdbero van politie te gaan. Daar zou toch wel iemand Frans, Duits of Engels spreken. Maar nee hoor, weer dezelfde stompzinnige onderontwikkelde, groene Francokloten. Weer hetzelfde verhaal. Zonder consulaat konden ze niets doen zeiden ze. In het Spaans. Ik af. Pinda’s gekocht. Kom, jeugdherberg. Met een Zweedse jongen erheen. Ergens wat eten. Flesjes bier (à ƒ0,36) gekocht. En leeggedronken. Stuk of zes. Geen Frits. Hup naar bed. Schitterend uitzicht over nachtelijk Barcelona. Kom, nog een sigaretje voor het raam roken. Naar beneden voor vuur. Daar staat Frits ineens achter me. Dat vond ik wel tamelijk prettig, natuurlijk. Hij was de vorige avond linea recta naar Sitges gegaan, had daar geslapen, de hele dag gewacht voor het station en toen maar weer naar Barcelona. We dronken nog wat flesjes bier, zwetsten met een dronken Deen. Dan slapen. Uitmuntend geslapen, ontbeten (oud brood met lepels vol jam en een schaal chocolademelk).

jeugdherbergDaarna schrijf ik over SITGES. Maar dat is weer een ander verhaal…

plaza cat

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s