ME, MY iPOD & MYSELF (2)

iPod-2De iPod is de mooiste uitvinding van de laatste 50 jaar. Ik kreeg haar zo’n acht jaar geleden. Ja, mijn iPod is vrouwelijk, dat wist je niet, hè? Ik wist het ook niet, totdat ze tegen me begon te praten. Ik weet nog precies waar en wanneer dat was. In het Gezondheidspark in Hengelo, geloof ik, een paar jaar geleden. Ik was bij de tweede vijver en daar begon ze. Eerst was het al vleien en flemen wat de klok sloeg. Over Black Coffee, Cheek to cheek, Tea for two, I can’t give you anything but love en I hadn’t anyone ‘til you. Ik vond dat wel leuk. Een mens hoort graag iets liefs in zijn oor gefluisterd, laat staan gefluisterd in beide oren tegelijk. Maar na verloop van tijd sloeg ze helemaal om en begon er een taal uit te slaan. lydia lunch
So suckers, bloodsuckers, lepers, leeches, artists, musicians, critics and fans, dear whores, fuck you, fuck up and die, you filthy fucking rotten plethourious prostitutes, exploiders, destroyers, deceivers, exploiders, exploiders, exploiders, OK?
Tegen wie had ze het? Ik hoopte niet tegen mij. Ze liep helemaal leeg, ze moest thuis meteen aan het infuus. Ik denk dat ze bipolair is. Het schaamrood stond me op de kaken. Het ging over Dear Whores, 11 minuten over een Shotgun, over Daddy Dearest, die helemaal geen lieve pappa bleek te zijn. Ik keek eens op mijn display en zag dat iTunes er ook van moest blozen, want bij de titel van het album Oral Fixation stond ‘Uncensored’. Ik herinnerde me dat ik bij de Muziekbank in Enschede naar muziek van Lydia Lunch had gezocht. Die zag ik niet, wel een CD met vijf door Lydia Lunch vertelde verhalen. De inhoud van die verhalen liegt er niet om, maar de manier waarop ze verteld worden is groots, Lydia heeft een stem die kan fluisteren, tekeer gaan en verleiden.

Meestal is mijn iPod gelukkig redelijk rustig. Ik kocht haar met 80 GB harde schijf. In de praktijk komt het neer op 74,38 GB, dus mevrouw gebruikt nogal wat voor haar besturingssysteem. Ik heb er nu zo’n 7291 nummers op staan (inclusief een filmpje van een bulkende ezel dat ik in Ternopil, Oekraïne, maakte en vier filmpjes van Kloot en Debiel), in totaal 42 GB. Dat betekent dat ik nog zo’n 32 GB over heb, dus ik kan nog ongeveer 5000 nummertjes met haar maken. Mijn computer geeft steeds aan dat ze nog up to date is, dus ik hoef nog niet om te zien naar een jonger model. Wel heeft ze haar kuren, want bij het synchroniseren krijg ik altijd de raadselachtige mededeling: “Sommige onderdelen in de iTunesbibliotheek, waaronder Gimme Click Gimme Click, zijn niet naar de iPod iPod van Stomp gekopieerd, omdat ze niet zijn gevonden”. Gimme Click?

Ik gebruik mijn iPod niet overdreven vaak. Aanvankelijk alleen met mijn in-ear-phones als ik naar Enschede fietste voor mijn werk of in de trein. Ik moest eens aan een conferentie deelnemen over verpleegkundeonderwijs, helemaal in Osnabrück. We overnachtten in een hotel. Nadat ik me gesetteld had in mijn kamer, liep ik bij een collega binnen. Die had zachtjes gave jazz-muziek aan staan, iets van Miles Davis. Ik keek waar het geluid vandaan kwam en zag dat hij zijn iPod in een soort luidspreker had gezet. Dat klonk heel aanvaardbaar. Hij noemde het een dock. Gaaf! Dat moest ik ook. Voor mijn verjaardag kreeg ik een geheel ronde JBL-dock, made in China, met afstandsbediening. jbldockDat vond mijn iPod wel lekker. Nu zetten we haar tijdens vakanties in haar dock in de hotelkamer of de kamer van het vakantiehuis. Al je muziek binnen handbereik, wat is de wereld toch mooi en praat me niet over streamen. Na mijn pensionering in 2008 werd mijn leven wat gelijkmatiger. Iedere ochtend maakte ik nu een wandeling met mijn iPod. Bolo mocht ook mee. Ik zette de iPod dan op shuffle. Dat is Apples voor schuifel. Ze scharrelt als het ware door het hele bestand en pikt af en toe een liedje op, dat haar bevalt. Zo hoorde ik steeds iets onvoorspelbaars, verrassing na verrassing en geen enkel kutnummer, want ik had ze zelf opgenomen. Jazz (Miles Davis, Louis Armstrong, Dave Brubeck), klassiek (Bach, Wagner, Schnittke) en heel veel pop (waaronder 74 albums Indie Rock, 72 albums Alternative).

black cherryIn principe zouden met dit geschuifel alle duizenden liedjes moeten langskomen. In Amsterdam heb ik colleges statistiek gevolgd. Massaal was dat, honderd man in een zaal, en dan de vrouwen nog. Ik snapte er geen zak van, had op de ulo en kweekschool nauwelijks wiskunde gehad, of was er te dom voor. Wat ik wel snapte is at random. Vergelijk het met het gooien van een dobbelsteen. Na elke keer gooien heb je weer evenveel kans op een zes, de dobbelsteen onthoudt niet wat hij gooit. Dan heb je dus buiten mijn iPod gerekend. Ik verdacht haar van heel speciale voorkeuren. Elke wandeling kwam Black Cherry van Goldfrapp wel langs. Prachtig liedje, daar niet van. Ik heb ook een deelverzameling gouwe ouwe op de iPod staan, onderverdeeld in 26 albums. Maar ze pakte wel verdacht vaak de nabije klanken van Distant Drums van Jim Reeves ( If you love me Mary, Mary marry me). Ik werd dat wel een beetje zat en bedacht een list en een strak plan. Ik stelde de iPod in op ‘nummers’, zodat ik alles van a t/m z afgespeeld kreeg. Vanaf oktober 2014 begon ik hier mee. Als ik vijf keer per week drie kwartier wandelde en dus luisterde dan was dat zo’n 70 nummers per week, een kleine 300 per maand. Ik had toen nog 5000 nummers dus dat betekende dat ik beginnend met A&E (van Goldfrapp, album Seventh Tree) en rekening houdend met het gestaag voeden van de iPod zo tegen september 2016 heel toepasselijk bij De Zwembadpas van Boudewijn de Groot zou zijn. Vol trots deelde ik mijn plan aan mijn iPod mee. Ze vond het niks, zo saai! Maar na een compromis ( een keer per week mocht ze zelf wat uitkiezen) ging ik ermee aan de slag. Met goede resultaten en geweldige ontdekkingen.

Black Cherry van Goldfrapp stond er wel drie keer op in verschillende versies (een Single Mix en twee verschillende Remixen, nooit geweten dat het bestond). Toen zag ik ook dat er 36 nummers opstonden die met ‘black’ begonnen (Black Death 1349 van The Middle East, Black Poppies van CocoRosie, Black Star van Radiohead). Maar één keer ‘zwart’. ZwartWit van Frank Boeijen. Een beetje melancholieke inborst die iPod, en hoe zou het dan met ‘white’ zijn? Maar 11 keer, dacht ik het niet. En blue dan? Zie je wel, 31 keer! Blue as your blood, The Walkman. Blue Ridge Mountains, Fleet Foxes. Blues In My Mind, Roy Orbinson. Ik kwam ook veel dubbele nummers tegen, zo kon ik nog heel wat deleten. Maar veel dubbele nummers waren toch verschillend. Dondestan van Robert Wyatt, de drummer en zanger van The Soft Machine, de man die een Chet Bakertje deed en uit een raam viel/sprong en vanuit zijn rolstoel al jaren prachtige muziek maakt. Maar Dondestan werd ook uitgevoerd door The Unthanks, die overigens meer Wyattcovers deden. Twee keer The Dog Days Are Over van Florence and the Machine, waarvan één keer unplugged. Florence die zonder stemverheffing rotte vis over de hele markt kan aanprijzen, een mooie metalige stem als ook Helen Shapiro en Dayna Kurtz. Dayna Kurtz van wie Wim, Mees en ik in Enschede jaren geleden een unplugged concert bijwoonden. In maart komt er weer een nieuwe CD van haar uit. Maar luister op Spotify maar vast eens naar Amsterdam Crown van de plaat Beautiful Yesterday (Bought a souvenir / Off the tip of a knife / Could buy this whole / Fucking town / Never felt so free all my life). carolinesaysIk luisterde weer eens naar Caroline Says van Lou Reed. Staat in twee versies op de topCD Berlin. Inktzwart lied, prachtige tekst: But she’s not afraid to die / all her friends call her “Alaska” / When she takes speed, they laugh and ask her / What is in her mind, eindigend met drie keer It’s so cold in Alaska.

Op een morgen liep ik in een druilerige motregen en de iPod had duidelijk de smoor in. Sikkeneurig speelde ze het ene na het andere nummer af dat met ‘don’t’ begon. Ik heb ze maar weer eens geteld: 33 keer! Dat is meer dan twee keer drie kwartier wandelen. Don’t Fuck Around With Love, Dayna Kurtz. Don’t Let The Sun Catch You Crying, Gerry and the Pacemakers. Don’t Go Near The Water, The Beach Boys. Don’t Squeeze Me Like Toothpaste van 10CC, de meest onderschatte band van de jaren 70, zij maken het helemaal bont: drie Don’t-liedjes. Ik ga maar door, op naar de E, op naar 2016, op naar De Zwembadpas van Boudewijn.

Maar ineens is het uit en zegt ze niet meer dat ik iets niet moet doen. Het is januari 2015 en Bolo is dood. Ik zie het Gezondheidspark niet meer. Mijn iPod ligt stilzwijgend op een plank. Dat kan niet van het hondje Bella gezegd worden. Zij dartelt door het huis, sprint door de tuin, maar aan een riempje komt ze niet verder dan de hoek Leliestraat / Boerhavelaan. Het wordt wel 2018 voor ik bij De Zwembandpas van Boudewijn de Groot ben. Tot overmaat van ramp las ik tot mijn afgrijzen in De Volkskrant van 29 januari 2015 dat de iPod obsoleet is geworden. Ze wordt niet meer gemaakt, ze wordt een verzamelobject, ik moet zuinig op haar zijn, samen met haar oud worden. Ik blijf erbij, de iPod is de mooiste uitvinding van de laatste 50, nou vooruit, 15 jaar.iPod-2

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s