BOLO: DE GANZEN

Iedere morgen loop ik een uurtje met Bolo in het gezondheidspark (waterpark) in Hengelo. In dit park staan gebouwen met aan de gezondheid gerelateerde instellingen zoals een ziekenhuis, verpleeghuis, moeilijke-voeten-hulp (de kieviet!), maar ook veel jeugdzorg. Meer jeugdzorg eigenlijk, het zou beter Jeugdzorgpark kunnen heten. Maar dan loop je er niet zo relaxt. Misschien. Er zijn grote vijvers met zelfs een heuse brug erover. In deze vijvers huizen allerhande vogels (en waarschijnlijk ook vissen, er zitten tenminste elke dag enkele oudere heren met een hengel; het kan ook zijn dat ze overdag het huis uit moeten en dit met die hengel camoufleren). Er was vorig jaar een zwerm kleine meeuwen die vooral bezig waren met het onderpoepen van de brugleuning, er zijn soms zwanen. En er zijn twee ganzen!

Deze ganzen zijn smetteloos wit en zeer aan elkaar verknocht, je ziet ze altijd samen met zelden een tussenruimte van meer dan een meter. De vijver ligt tegen een gebouw waarin dus kinderen om mij niet geheel duidelijke redenen verblijven. Op een zondagmorgen zat een van deze kinderen, een jongen van een jaar of elf, te vissen. Toen hij mij zag begon hij te praten. ‘Weet u dat hier altijd twee ganzen zitten?’ Ik zei dat ik dat wist en zocht ze met mijn blik op, maar zag er maar een. De jongen vertelde het verhaal dat hij kwijt wou. ‘Er is er nu maar een. De andere is gisteren door een hond aangevallen, je kon het bot zien. Ik ben toen het water ingegaan en heb de hond tegengehouden. Toen is de dierenambulance gekomen, die heeft die ene meegenomen en die andere begon toen heel hard te roepen. De hond heeft een spuitje gekregen en vanmiddag word ik gehuldigd.’

We praatten nog wat, ik complementeerde de jongen met zijn heldhaftige optreden, vertelde over mijn jongste zoon die eens een vijver in was gegaan om twee vechtende honden te scheiden, waarna een van die honden het niet overleefde. ‘De andere gans komt morgen weer terug’, zei hij nog toen ik verder ging. De volgende dagen keek ik of hij al terug was, maar niets. De overgebleven gans zat, nogal koukleumerig leek het, in zijn dooie uppie weg te kwijnen. Zielig! Het zou ook te mooi zijn geweest. Hoe moest dit nu verder? Ik besefte dat ik eigenlijk niks over ganzen wist. Zou hij (zij?) op zoek gaan naar een andere partner. Zou ik naar De Dierenwinkel moeten voor een kartonnen doos met een nieuwe gans erin (goedemiddaaaag)?

DSC03899

Dat alles was gelukkig niet nodig, want na een dag of tien waren er weer twee witte ganzen. Je kon niet eens zien wie de gewonde was en wie niet. Maar ze zagen er een stuk gelukkiger uit. En dat was niet de enige verandering. Overal stonden uitgezaagde ganzen langs het pad met daarop de tekst: Honden aan de lijn!!! Nu hadden Bolo en ik een probleem.

??????????????????????????????????????????????????????????????

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s